بپرید بالا

همه را جمع کرد داخل میدان صبحگاه و خودش ایستاد وسط ؛ کوچک و بزرگ ، پیر و جوان . یعنی با ما چه می خواست بکند ؟ این اولین بار بود که تنبیه می شدیم . برخوردش هم طوری نبود که بشود حدس زد شوخی می کند.

نگران بودیم ، چون وضع با همیشه خیلی فرق می کرد : به فرمان من ! بپرید بالا. همه پریدیم بالا. گفت : نشد؛ بپرید بالا و تا نگفتم سه ، نیایید پایین ! که دوباره اخمها یکی یکی باز شد و دیدیم او اگر بخواهد هم نمی تواند عصبانی شود.

بلبلیش که بلبلی!

از حق نگذریم صدای خوبی داشت . وقتی می خواند لذت می بردیم اما وانمود می کردیم که دوست نداریم بخواند . به این نحو که می گفتیم : از صدات خوشم میاد ؟ برو بیرون چادر ، آن طرف خاکریز برای سربازهای عراقی بخوان ! و او می گفت : چقدر بنده ناشکری هستید؛ مثل بلبل برایتان می خوانم، آنوقت شما باید این حرف را بزنید؟ یکی از بچه ها در جوابش می گفت : بلبلیش که بلبلی ، ولی هنوز پر در نیاوردی و او با عصبانیت جواب می داد: قورباغه خودتی !

موشک 6 متری رفته تو کوچه 2 متری

( آژیری که هم اکنون می شنوید اعلان وضعیت قرمز است و معنی و مفهوم آن این است که ...) هنوز بقیه اش را نگفته بود که موج انفجار یک بار دیگر تن زمین و زمان را لرزاند ، و بعد هر کس در هر کجا پناه گرفته بود آمد بیرون و رفت پی کار خودش ؛ چرا که دیدن محل اصابت موشک دیگرهیچ تازگی نداشت ، چون در طی روز چندین بار این وضعیت تکرار می شد وسر راه ، بالاخره آدم می دید که موشک کجا خورده و چقدر خرابی به بار آورده است. ما هم که در منطقه چشم و گوشمان پر شده بود ازاین جور چیزها ؛

 با این وصف همانطور که در شهر پرسه می زدیم ، رسیدیم به محل حادثه که طنابی را حائل کرده بودند ، تا افراد متفرقه، مانع عملیات کمک رسانی و نجات مجروحین نشوند ، دوستی که کنار ما ایستاده بود و ظاهرا به سر و وضعش نمی خورد که در شهر با این شرایط مانده باشد ، رو کرد به یکی از بچه ها که در حاضر جوابی ، ما همه از او سرمشق می گرفتیم گفت : اخوی چه خبره ، اینجا چرا اینقدر شلوغ شده ؟ و او با کمال خونسردی گفت : چیز مهمی نیست ؛ دوباره مثل اینکه موشک 6 متری افتاده تو کوچه 2 متری و طبق معمول گیر کرده و مردم دارند کمک می کنند ، بلکه بتوانند درش بیاورند ، بنده خدا معطل مانده بود که چه عکس العملی نشان بدهد که او اضافه کرد ؛ این موشک غریب است و در این شهر جایی را بلد نیست ؛ آن مردک که او را راهی می کند باید این ملاحظه را بکند ، یا کسی را با آن بفرستد یا اسم و آدرس محل را بگذارد داخل جیبش! تازه فهیمد که دوست ما دارد با او مزاح می کند ، تبسمی کرد و گفت : داشتیم ؟ دوست ما در جواب گفت : نه ، خریدیم .

فرهنگ جبهه – جلد دوم

سعادت داری بیایم خدمتت

ورد زبانش "سعادت نداریم ، سعادت نداشتیم ، سعادت می خواهد ، بی سعادت بودیم، کم سعادتی ماست" و خلاصه انواع و اقسام جمله هایی بود که با کمله ی "سعادت" می شد ساخت ، همه این عبارت را به کار می بردند، منتها او دیگر شورش را در آورده بود ، بچه ها هم لجاجت به خرج می دادند ، و در پاسخ هر چیزی " سعادت نداریم " می گفتند : خواهش می کنیم ... یا این چه حرفیه ، ما سعادت نداشتیم و امثال این تعارفات . اما حساب من با بقیه فرق می کرد ، برای اینکه این تکرار و تاکید را به اصطلاح از سرش بیاندازم ، بر خلاف همه عمل می کردم ، مثلا وقتی به هم می رسیدیم می گفتم : سعادت داری بیایم خدمتت ؛ یا تو اینقدر بی سعادت نبودی ، چطور کمتر به خدمت ما می رسی و ما را زیارت نمی کنی تو که پسر کم سعادتی نبودی ؛ و از این قبیل حرفها که کلی سرخ و سفید می شد و دیگر هیچ چیز نمی گفت !

فرهنگ جبهه -  جلد 2

بخیل

ظریفی مرغی بریان در بخیلی دید که سه روز پی در پی بود و نمی خورد . گفت : عمر این مرغ بریان بعد از مرگ ، درازتر از عمر اوست پیش از مرگ !

حکایت و لطیفه ها

ادعا

 شخصی ادعای خدایی می کرد . او را گرفته به نزد خلیفه وقت بردند.

خلیفه برای تهدید وی گفت: سال قبل ، کسی دعوی پیامبری کرد. او را گرفتیم و کشتیم.

مدعی گفت:کار پسندیده ای کردید . زیرا من او را نفرستاده بودم !

 ( گلشن لطایف)

من و تویی  

آورده اند که گرگ و شتری هم منزل شدند و قرار گذاشتند که از آن پس جدایی از میان برداشته شود و دو خانواده یکی بشمار آمده و ما بین کودکان آنها، تفاوتی نباشد. روزی شتر برای تلاش معاش به صحرا رفت و گرگ یکی از بچه های او را خورد و در گوشه ای خزید . چون سر و کله شتر از دور پیدا شد گرگ پیش دوید و گفت :

ای برادر بیا که یکی از فرزندانمان نیست. شتر بیچاره نگران شد و پرسید : 

یکی از بچه های من یا تو ؟

گرگ گفت :

رفیق ، باز هم که من و تویی کردی ؟ یکی از آن پا پهن ها دیگر !

گنجینه لطایف

وزیر دانا

شخصی نزد معتصم آمد و دعوی پیامبر کرد ، معتصم پرسید:چه معجزه ای داری ؟

جواب داد : مرده زنده کنم !

گفت : اگر از تو این معجزه ظاهر شود به تو بگروم . پس بدنبال درخواست مدعی ، دستور داد شمشیر بسیار تیزش را آورند و بدست مدعی دهند .

گفت : ای خلیفه ! در حضور تو گردن وزیر تو را بزنم و فی الحال زنده گردانم .

خلیفه گفت : نیکو باشد، سپس رو به وزیر خود کرد و گفت : چه می گویی ؟

پاسخ گفت : ای خلیفه تن به کشتن در دادن کاری دشوار است ، من از او هیچ معجزه ای نمی طلبم ، تو خود گواه باش که من به او ایمان آورده ام .

معتصم بخندید و او را خلعت داد و مدعی را به دارالشفاء فرستاد!

لطایف الطوائف

نفس راحت

زن مثل هر شب تادیر وقت منتظر شوهرش بود ، ناگهان زنگ در به صدا درآمد ، زن که می دانست شوهرش کلید دارد با نگرانی پرسید : کیه ؟

صدای خشنی از پشت در جواب داد: خانم شوهرتان را آورده ایم ، ایشان چون لباس مشکی تنش بوده ، راننده جاده صاف کن او را ندیده وزیر غلتک آسفالت رفته ، زن نفس راحتی کشید و گفت : پس لطفا از زیر در بدینش تو ... !

لطفا لبخند بزنید

عوض گله نداره

شخصی به منزل دوستی رفت . صاحب خانه کاسه ای شیر نزد او نهاد و گفت :

میل فرمایید که ماست ، پنیر ،  روغن و کره از شیر است .

میهمان بخورد و دم نزد و رفت و صاحب خانه را به خانه ی خود دعوت کرد . روز موعد یک " شاخه مو" نزد وی نهاد و گفت :

میل فرمایید که دوشاب ، حلوا ، شیره ، کشمش و غیره از همین عمل می آید !

 ممتاز الحکایه

لحظه ای صبرکن

ظریفی با عربی همراه شد در آن اثنا از او پرسید : چه نام داری ؟

گفت : مطر ، یعنی باران .

پرسید : کنیت تو چیست ؟

گفت : ابوالغیث ، یعنی پدر باران .

پرسید : پدرت چه نام دارد .

گفت : فرات . پرسید : کنیت او چیست .

گفت : ابوالفیض یعنی پدر آب روان

پرسید : نام مادرت چیست . گفت : سحاب یعنی ابر – پرسید : کنیت او چیست .

گفت : ام البحر : یعنی مادر دریا

گفت برای خدا ، لحظه ای باش تا زورقی پیدا کنم وگرنه در همراهی با تو غرق خواهم شد .

لطایف الطوایف

« رقص سماع چوب »

ظریفی در خانه درویشی مهمان شد – درویش سقف خانه را از چوبهای ضعیف و سست پوشانده بود و بارگران داشت . و هر لحظه از آن چوبها آوازی بیرون می آمد میهمان گفت : ای درویش ! مرا از این خانه به جای دیگر بر که ترسم سقف خانه فرود آید .

گفت : مترس که این آواز ، ذکر و تسبیح چوبهاست .

گفت : از آن ترسم که از بسیاری ذکر و تسبیح ایشان را وجدی و حالی بهم رسد و همه به یکبار در رقص و سماع آیند و به سجده افتند .

لطایف الطوایف

دو دفعه شاد شدم

شخصی پرخور با یك نفر كور هنگام افطار هم مجموع شد از قضا كور از پر خور ، شكم خواره تر بود و مجال به او نمی داد– هنگام رفتن ، پرخور به صاحب خانه گفت:حاج آقا ! خانه احسانت آباد .

من امشب دو دفعه از تو شاد شدم . او ل بار بدان جهت كه مرا با كوری هم مجموع نمودیوچنین انگاشتم كه كاملا خواهم خورد دومبار پس از فراغ از خوردن شاد شدم از اینكه این كورمرا نخورد .

( ممتاز الحكایه )

انتظار عبث

 شخصی به دیدن دوستی که بیماری اش رو به بهبود بود رفت و به خدمتکار او گفت : حال سرورت چطور است ؟

گفت : آن طور که بخواهی .

گفت : پس چرا صدای شیون بلند نیست !

« چشم درد »

مردی با دوستی گفت : مرا چشم درد می کند ، تدبیر چیست ؟ دوستش گفت : مرا پارسال دندان درد می کرد برکندم .

عبید زاکانی